Beste heren,
Deze keer staat het Lacrimosa uit het Requiem van Mozart centraal.
Een Requiem is een mis die in de Katholieke eredienst wordt opgedragen voor de doden.
Het Lacrimosa, wat huilen betekent, is vaak het laatste gedeelte van het Dies irae.
Mozart gebruikt het Lacrimosa, zoals meer componisten, als een zelfstandig onderdeel van zijn Requiem.
Mozart schreef zijn Requiem voor een anonieme opdrachtgever. Hij bedacht en schetste de hele Requiemcompositie zowel voor als tijdens zijn laatste ziekbed in november en begin december 1791. Het was niet Mozart zelf, maar zijn leerling en vriend Frans Xaver Sussmayer die aan de hand van de schetsen het werk completeerde. Feitelijk gezien en strikt genomen, bevat de compositie zelfs meer Sussmayer dan Mozart. Omdat Mozart al grotendeels vooruit betaald was, moest het van de weduwe Constanze Mozart voltooid worden. Ze had het geld hard nodig.
Jullie kunnen de gehele beschrijving vinden op b.v. Requiem Mozart Wikipedia.
Ook de film Amadeus geeft een vrij goed beeld over het leven van dit muzikale genie.
Aan het einde van de film zien jullie zijn concurrent maar tevens aanbidder Salieri de laatste noten van het Requiem op het sterfbed van Mozart noteren. Dat is dus ver bezijden de musicologische waarheid.
Op YouTube zijn tientallen uitvoeringen van het Lacrimosa te vinden.
Ik stuur jullie een aantal opnames waaruit blijkt dat er vele interpretaties zijn.
De eerste is van de beroemde dirigent Karl Böhm uitgevoerd door het koor van de Weense opera. Hij voert het werk tergend en in mijn smaak te langzaam uit.
De tweede opname is gedirigeerd door Leonard Bernstein. Hij kiest zelfs nog een langzamer tempo.
De derde opname is van de Belgische top dirigent Philippe Herreweghe. Dit vind ik een prachtige uitvoering mooi tempo. De muziek stroomt.
De vierde en laatste opname is van van de Italiaanse dirigent Claudio Abbado.
Deze uitvoering raakt mij enorm. Prachtig tempo, mooi lijnenspel maar vooral omdat Abaddo hier in 2012 al wist dat hij leed aan ongeneeslijke kanker.
Het is alsof hij zijn eigen dodenmis staat te dirigeren.
Van Abbado is bekend dat hij tijdens repetities uit verlegenheid weinig praatte; dit in tegenstelling tot b.v. Bernstein.
Behalve diverse tempi zijn er ook nog verschillende andere muzikale interpretaties te horen zoals de uitspraak van resurget maar ook de lengte van de noten in de zin qua resurget ex favila. De ene dirigent laat het bijna staccato zingen terwijl anderen de klinkers veel meer laten horen. Ook dynamisch zijn er behoorlijk wat verschillen.
Met muzikale groet,
Hans de Wit